Een vast gezicht in huis
Sinds de zomer krijgen Geert en Gettie ondersteuning via Langdurige Zorg Thuis (LZT). Drie keer per week komt Heidy langs. De ene keer wat korter, de andere keer langer. Gemiddeld zo’n drieënhalf uur per dag. Juist dat vaste gezicht maakt verschil. “Je bouwt echt iets op,” zegt Gettie.
Als Heidy er is, gebeurt er van alles. Huishoudelijke klusjes, samen koffie drinken en vaak een spelletje. Soms met z’n drieën aan tafel, maar meestal alleen Heidy en Geert. Zo heeft Gettie even haar eigen tijd.
Eigen tijd, gewoon thuis
Die eigen tijd is heel belangrijk voor haar. “Ik hoef er niet per se op uit,” zegt ze. “Thuis is het fijn.” Als Heidy met Geert gaat fietsen, iets waar hij dol op is, blijft Gettie achter. Even ruimte, gewoon voor zichzelf.
Ze staat bij het raam als ze vertrekken. Kopje koffie in haar hand, het breiwerk al binnen handbereik. En als het mooi weer is, loopt ze nog even mee naar het hekje om te zwaaien. Daarna gaat ze weer terug naar haar stoel. “Dan ga ik rustig zitten, vouw wat was op, rommel wat aan en pak m’n breiwerk erbij. En voor ik het weet, zijn ze alweer terug,” zegt ze lachend. “Dan denk ik: zijn jullie er nu al weer?”
De ondersteuning gaat verder dan praktische hulp of een uitje. Het zit ook in het er-zijn en het luisteren. “Ik moet mijn verhaal kwijt kunnen,” vertelt Gettie. “Dat is net zo belangrijk als die vrije tijd die ik krijg.” Ze denkt even na. “Als LZT er niet was… dan weet ik niet of het allemaal zo fijn zou zijn, of het te behappen is.”
Meer dan een spelletje
Ook voor Geert maakt het verschil. Spelletjes doen is eigenlijk niet echt zijn ding. Maar het helpt hem bezig te blijven en is goed voor zijn hoofd, zeker met het oog op zijn dementie. Als Heidy er is, doet hij wel mee. Voor Gettie geeft dat rust. “Dan weet ik: Heidy komt en dan gaan ze een spelletje doen. Dan hoef ik me daar de rest van de week geen zorgen over te maken.”
En andersom werkt het net zo. Geert houdt van lange fietstochten. Gettie wat minder. Dankzij Heidy kan hij toch die kilometers maken.
Zo ontstaat er ruimte. Voor spelletjes, fietsen, eigen tijd en voor breien. Want Gettie is niet alleen mantelzorger. Ze is ook gewoon zichzelf.
